Stoppen met Roken: de Echte Verslaving

Stoppen met Roken: de Echte Verslaving

Achttien dagen geleden besloot ik om te stoppen met roken na ruim 15 jaar. Mijn hoofd komt elke dag met argumenten waarom het écht niet erg is om er toch 1 te pakken. Ik was voorbereid op het spelletje dat mijn hoofd zou gaan spelen en het gaat goed om hier geen gehoor aan te geven. Ook was ik voorbereid op de fysieke gevolgen van het afkicken van de tientallen stofjes die in sigaretten zitten. Waar ik echter niet op voorbereid was, was het zien van de echte verslaving.

Achteraf ligt die in het verlengde van een conclusie die ik 3 maanden trok. Ik zat toen in een situatie die toxisch voor me was. Ik kon er niet direct uit en kreeg toen de tip om te kijken wat de situatie mij spiegelde. Welk gif verspreid ik zelf? Het antwoord dat ik vond, heb ik destijds opgeschreven maar niet gedeeld. Bij deze alsnog:

“Het gif dat ik zelf verspreid, verspreid ik intern. De giftige angels die ik voel, zijn de angels van negatieve zelfbevestiging. Waar ik dacht dat ik bevestiging zocht van goedkeuring, zoek ik eigenlijk bevestiging van inderdaad niet waardevol zijn. Er zit een diep gewortelde zelfverachting in mij. Daardoor blijf ik onbewust situaties en mensen opzoeken die dat gevoel bevestigen. De les die ik dien te leren is vergeving, omarming en waardering van mezelf. Dat ik deze angels nu wel kan voelen, komt doordat ik langzaam maar zeker dat oude beeld van mezelf los aan het laten ben. Het verdriet en de eenzaamheid die ik voel, komen doordat ik dat stuk waar ik mezelf zo aan verbonden heb van me af aan het rukken ben. En nu liggen er open wonden. Ik zie hoe hard de woorden zijn naar mezelf en hoe ik mezelf straf. Dit is mijn eigen gif”.

Door de donkere lagen

De maanden daarna ben ik door die donkere lagen heen gegaan. Wat uiteindelijk geleid heeft tot het besluit om te stoppen met roken. Gelijk in de eerste dagen merkte ik dat er andere vluchtroute de kop op probeerde te steken (mannen). Een route die ik allang dicht had gezet, maar nu weer probeerde naar voren te komen. Dit verbaasde me en ik ben gaan onderzoeken wat het roken en de andere vluchtroute met elkaar gemeen hadden.

De pleister eraf

En toen zag ik het: beiden waren een manier van negatieve zelfbevestiging en een vorm van zelfverachting. In feite heb ik mijn lichaam letterlijk jaren en jaren vergiftigd en misbruikt. Daar lag mijn echte verslaving: het is wat ik ken en ben blijven herhalen. Want dat was bekend en daarom veilig. Het roken was alleen maar een manifestatie ervan. Dit had net zo goed iets anders kunnen zijn. Bovendien was de sigaret ook nog eens een maatje geworden. Elke keer dat ik een sigaret opstak, had ik houvast. Ik was niet alleen en vulde de leegte. Met het stoppen met roken, ging dus de pleister er pas helemaal af. Er kwam enorm veel eenzaamheid uit. Ik was niet alleen lichamelijk aan het detoxen, maar ook emotioneel en spiritueel.

Gevoel toelaten

Nu 18 dagen later is het rustiger aan het worden. Ik ben aan het leren om alles wat ik voel er te laten zijn. Ik probeer het niet te verdoven en te veroordelen als het er is. Elke dag begin ik mijn dag met de intentie neerzetten om bij mezelf te blijven. En elke dag heb ik nog een paar momenten dat de behoefte naar die sigaret er heel sterk is, maar ik geef er niet aan toe. Ik blijf committed aan mezelf en wat goed is voor mij. Ik ben wie ik ben en ik mag er zijn in heel mijn hoedanigheid. Stoppen met roken is niet makkelijk, maar als je voor jezelf kiest. Kies je ook voor stoppen.

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen