Schatten van de Wereld

Schatten van de Wereld

Vier jaar geleden had ik een droom waarin mij verteld werd dat ik naar de Vuurdoornlaan moest gaan. Ik weet nog dat ik verbaasd was dat er in mijn woonplaats inderdaad een straat was die zo heette. Om redenen die waarschijnlijk boven mijn aardse verstand gaan, ben ik deze droom nooit vergeten (wat iets wil zeggen gezien mij redelijk erbarmelijke geheugen en mijn drukke en intense droomwereld).

Eergisteren moest ik zoeken naar een dierenarts, omdat mijn nieuwste dierenbaby Koos het konijn wat benauwd klonk. In de lijst staat een dierenarts aan de Vuurdoornlaan. Ik klik de website open en het voelt goed en bovendien hebben ze als enige dierenarts van de lijst een nadrukkelijk specialisme in konijnen. De keuze is dus snel gemaakt.

De buschauffeur

Het is tijd voor de afspraak en samen met Koos ga ik op pad. We gaan met de bus. Ik heb namelijk geen auto en op de fiets is te koud. Als ik op de terugweg de bus instap, word ik gegroet door een vrolijke chauffeur die graag wilt weten wat er in het mandje zit. Hij toont oprechte belangstelling.

Als ik ga zitten, gaat hij uitbundig aan de dame die schuin rechts van hem zit, vertellen over de dieren die hij in de bus ziet. Hij vertelt dat het ook wel eens misgaat. We stoppen bij een halte en een vrouw met twee kinderen stapt uit. Haar dochter, een jaar of 10, heeft Down syndroom. De buschauffeur zwaait speciaal naar haar en het meisje begint te stralen. Daarop blaast de chauffeur haar ook nog een handkus. Dolgelukkig lacht ze en zwaait ze naar hem.

We rijden verder. Er stapt even later een vrouw in met twee kleine kindjes. De chauffeur laat hen zelf hun kaartje stempelen. Trots en blij gaan ze zitten. Twee oudere dames stappen in. Goed ingepakt tegen de kou en boodschappen in hun handen. Hij vraagt hen of ze een feestje gaan geven. Hij neemt de tijd voor hen. Ze gaan tevreden zitten. Bij de eindhalte roept hij speciaal voor de kinderen om dat ze op het knopje mogen drukken, zodat hij weet dat hij moet stoppen. Stralende gezichtjes.

Liefde geven en ontvangen

Ik ben diep ontroerd door deze man. Door zijn zachtheid. Door zijn vermogen om mensen het gevoel te geven dat ze gezien worden. Dat ze ertoe doen. Door zijn vermogen om een ander te laten stralen. Ik besluit hem te geven wat hij zo makkelijk en natuurlijk aan een ander geeft. Bij het verlaten van de bus draai ik me om en zeg hem dat ik hem een mooi en begaan mens vind. De twee oudere dames staan nog voor mij en vallen me bij. Ik zie hem groeien. Het duurt een seconde, maar dan ontvangt hij wat we hem geven.

En dat is wat het leven is. Liefde geven en ontvangen. Mensen zien en gezien worden. Ongeacht wie je bent en wat je hebt meegemaakt. Mensen zoals deze man zijn de schatten van de wereld, die we moeten koesteren. Ik geloof dat mensen zoals hij de wereld veranderen. Elke daad uit liefde zorgt voor een betere wereld. En het is dus een kleine moeite om iemand een oprecht compliment te geven, om iemand te vragen hoe zijn dag was. En te luisteren. Echt te luisteren. Het bestaan van iemand erkennen en als gelijke te zien. 

En mijn droom had gelijk: ik moest inderdaad bij de Vuurdoornlaan zijn. En daar ben ik maar wat blij om!

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen