Leegte voelen, liefde kiezen & gaan leven

Leegte voelen, liefde kiezen & gaan leven

En toen was het stil… Drie maanden geleden plaatste ik nog trots een bericht over het 1-jarig jubileum en dat ik op het punt stond om door te groeien. Alles ging lekker op dat moment. Ik was gestopt met roken. Ik was begonnen om de aangekomen kilo’s er weer af te krijgen door gezonder te eten en te sporten. Mijn zoon zat na maanden strubbelingen eindelijk goed in zijn vel. De familiebanden waren sterker dan ooit en ik had mooie, duurzame vriendschappen. Ik stond er zelfs weer voor open om te gaan daten na een jaar ‘aan mijn lijf geen polonaise’-beleid.

En toen…

Toen niks. Ik stagneerde. “Is dit eigenlijk wel wat ik wil? Welke kant moet ik op? Is dit wel wat echt bij mij past?” Ik begon steeds meer en meer vragen op mezelf af te vuren en begon alles in twijfel te trekken. De verwarring nam met rasse schreden toe. Ik merkte dat ik ook weer terug wilde naar oude patronen. Hoe makkelijk en lekker zou het zijn om niet toch een sigaretje te pakken, te gaan sjansen en dansen, mensen uit het verleden op te zoeken en zelfs om maar gewoon weer lekker in loondienst te gaan. Lekker makkelijk toch?

Helaas is dit niet hoe het werkt als je eenmaal bewust bent van jezelf. Want eigenlijk wist ik in al die verwarring maar één ding zeker: ik wilde absoluut niet meer terug naar wie ik ooit was. Of beter gezegd weer zover van mezelf af staan. Dus op pure wilskracht en overtuiging dat ik die route niet meer wilde, ging ik door. In verwarring. In het niet weten. Ondertussen kwamen er allemaal geesten uit het verleden omhoog. Zo kwamen er nog wat verborgen lagen tevoorschijn  die er als gevolg van het seksueel misbruik in mijn jonge jaren zaten. Bijvoorbeeld hoe ik mezelf zag: beschadigd en onwaardig. Deze zelfhaat is ten slotte “veiliger” dan iemand anders de macht geven om mij pijn te doen. 

De grote leegte

Maar ook voelde ik opeens een enorm verdriet. Ik had mijn 32e verjaardag gevierd met mijn familie en toen ze vertrokken, overviel me een onbestemd gevoel. En ineens besefte ik me dat ik heimwee voelde. Opeens na 15 jaar weg te zijn, voelde ik het gemis van mijn familie en dat ik ze niet meer fysiek dicht bij me had. Ik miste thee leuten met mijn moeder. Of winkelen met mijn zusje. Diepe gesprekken met mijn vader. Ik wilde niets liever dan naar huis en als een klein kind geborgen in hun armen liggen. Ik wilde me weer verbonden voelen.

Wat ik eigenlijk de het meest vaakst voelde de afgelopen maanden was de grote, diepe, zwarte leegte. Het absolute niks. Daar waar niks leeft. De leegte die ik altijd heb gedempt met allerlei destructieve patronen. De leegte die zich nu met niks meer liet dempen. Het was oorverdovend stil in mij. Ik had zoveel zooi losgelaten dat ik geen houvast meer had. Die zooi was namelijk wel waar ik mezelf jaren mee geïdentificeerd had. Wie was ik dan nu?

leegte voelen, liefde kiezen en gaan leven

Kiezen vanuit liefde

Dit klinkt nu ik het teruglees uitermate dramatisch. Dat was het gelukkig niet. Uitdagend was het wel, maar wetende waar ik tien jaar geleden was, een schim van mezelf, wist ik ook dat ik daar niet meer naar terug wilde gaan. Dat nooit meer. Ik wil alleen nog maar zijn wie ik nu ben: gelukkig, dankbaar, vertrouwen in het leven, contact met en liefde voor mezelf. Dus ik leer nu hoe ik de leegte kan vullen met constructieve en mooie dingen. Dingen die mij een betere versie van mezelf maken in plaats van mijn hart, ziel en lichaam kapot maken. Elke dag opnieuw kies ik voor mezelf liefhebben. Ook op de moeilijke dagen waarin het niet vanzelf gaat en het heel verleidelijk is om bijvoorbeeld toe te geven aan dat stemmetje dat fluistert dat één sigaret echt niet zo erg is.

Drie maanden geleden werd ik verlamd door angst toen ik zag waar ik stond. Want stel je voor dat ik opeens succesvol was en dus zichtbaar en bovenal kwetsbaar? Dan kon ik me niet meer verstoppen voor de grote boze wereld zoals ik vanaf mijn 7e grotendeels gedaan had. Ik ben nu ongeveer op hetzelfde punt als drie maanden geleden. Eigenlijk beter nog zelfs. Ik nog steeds gestopt met roken, ondanks tig momenten waar ik niets liever had gedaan dan naar de benzinepomp fietsen om een pakje sigaretten te halen. Ik eet meestal gezond en sport een aantal keer per week. Regelmatig doe ik aan yoga en meditatie. Zoonlief doet het super goed in alle opzichten en is een heerlijke dwarse pre-puber. Mijn familie staat dicht bij me, ik heb vrienden die ik met mijn leven toevertrouw en het  ‘aan mijn lijf geen polonaise’-beleid is opgeschort (hoewel het nog steeds stil is op dat gebied voor de aagjes onder ons).

Kies uit liefde om te leven

Deze keer doe ik het anders. Deze keer besluit ik om niet weer bang terug te kruipen in mijn schulpje. Niet meer verstoppen en geen zelfsabotage meer. Waarom kan ik er nu wel voor kiezen? Omdat ik het mezelf gun in plaats van dat ik mezelf afbreek. Uit zachtheid en liefde voor mezelf kan ik dit nu wel kiezen. Ik wil niet meer in de schaduw in mijn eentje zitten knikkeren als ik ook in het licht samen met anderen mee kan doen aan de Olympische spelen. 

Met het maken van die keuze, begint alles weer te stromen zonder dat ik er iets voor hoef te doen (behalve dan emotionele ballast loslaten ?). Eng? Ja. Is dit het juiste? Ja. Dat wat één man ooit heeft veroorzaakt, kan nooit meer ongedaan gemaakt worden. Het is een deel van mijn leven. Het is een deel van mijn verhaal en dat zal het altijd zijn. Gelukkig ben ik niet mijn verhaal. En mag ik elke dag opnieuw mijn eigen verhalen schrijven. Geen verhalen meer vol monsters, maar verhalen vol magie, konijnenavonturen en eenhoorns. Ondanks dat ik de weg niet zie en niet kan zien welke verhalen ik mag gaan schrijven, volg ik hem. Stap voor stap. Inclusief de hobbels en kuilen die er soms inzitten. Ik mag en kan weer vertrouwen op het leven en mezelf.

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen