Hoe ik Mezelf Jaren voor de Gek Hield

Hoe ik Mezelf Jaren voor de Gek Hield

Afgelopen week stuitte ik op een enorm diepe angst laag. Ik wist wel dat hij er zat, maar ik had hem nooit eerder gevoeld. En daar was hij dan opeens.
Angst om liefde te ontvangen.
Angst om naar buiten te treden.
Angst om gezien te worden.
Angst om veroordeeld te worden.
Angst, angst, angst, angst.

Ik veranderde weer in dat meisje dat zich verstopt had om niet gekwetst te worden. Ik verstopte me om niet opnieuw verwond te raken door de mensen om mij heen. Ik vluchtte weg in mijn eigen wereld waar ik een schijnveiligheid had opgebouwd. Die wereld heb ik jaren geleden gemaakt en ben ik blijven terugtrekken. Jaar in jaar uit. En nog steeds grijp ik ernaar terug. Voorheen gebeurde dit eigenlijk altijd onbewust. Sinds ik begonnen ben met innerlijk opschonen 2 jaar geleden, word ik echter steeds bewuster van mijn patronen, valkuilen en daarmee ook mijn neiging tot zelfdestructie en verstoppen. Zorgen voor anderen, terugtrekken naar de achtergrond, niet voor mezelf staan, teveel meegaan in dat van een ander en mezelf vergeten, niet volledig gaan voor mezelf en wat ik waardevol vind, vluchtwegen zoals roken, mezelf financieel verwaarlozen. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Door dat opschonen wordt ook steeds beter zichtbaar wat de keerzijde is van die ‘veilige’ wereld. Want eerlijk…wat hebben die muren me nou eigenlijk helemaal opgeleverd? Foute mannen, narcisten in elke vorm en maat, onbetrouwbare vrienden, financiële puinzooi, een ongelukkig huwelijk, depressies tot het suïcidale aan toe, jarenlang geen band met mijn vader gehad, een verstoorde relatie met mijn moeder. Maar ik was wel ‘veilig’ ;). De muren gaven mij dus niet die veiligheid, maar het compleet tegenovergestelde. Door mezelf af te sluiten voor de wereld had ik mezelf ook afgesloten voor MIJ. De wereld gaf mij terug wat ik neerzette: muren. Muren om tegen aan te botsen en uiteindelijk terug te lopen naar mezelf.

Die weg bewandel ik nu en ik zie steeds beter wie ben en wat er aan de andere kant van die muren ligt. De muren breken af en er ontstaat ruimte voor al die dingen die ik altijd buiten gehouden heb. Liefde, vriendschap, vrijheid en echt geluk. Alle dingen die ik meegemaakt heb, hebben ertoe geleid dat ik op dit punt ben in mijn leven. Ik heb me nog nooit zo stabiel, vrij, mooi, krachtig en heerlijk gevoeld.

Waarom dan toch nog die angst? Dat antwoord is eigenlijk heel simpel: ik heb geen enkele reden meer om mezelf te verschuilen en dat deel van mij weet het en doet er dus alles aan om krampachtig vast te houden aan wie ik ooit was om maar niet in de schijnwerpers te komen. De tijd is gekomen om mezelf écht te zien en te laten zien. No more hiding in the shadows. Dat deel van mij dat zo bang is, mag er ook zijn. Het hoort óók bij wie ik ben en heeft me ook geholpen om te overleven. Het heeft me namelijk ook op een bepaalde manier beschermd om niet te verzuipen op jonge leeftijd. Echter kies ik er niet meer voor om dat deel de bepalende factor te laten zijn. Ik ben niet meer dat meisje. Het is slechts 1 klein deel van wie ik ben, maar niet mijn ware essentie.

Lief klein meisje:
Het spijt me
Vergeef me alsjeblieft
Ik hou van jou
Dank je wel

 

Geen reacties

Je reactie toevoegen