De stilte doorbreken

De stilte doorbreken

Het is september 1993 en ik ben 7 jaar oud. Mijn ouders gaan een avondje uit. Normaliter zou ik logeren bij opa en oma, maar ik wilde per sé bij J. logeren. Na lang aandringen, gaan mijn ouders hiermee akkoord en ga ik dolenthousiast daar logeren. J. is een vriend van mijn vader en kennen we al jaren. Ik ben hartstikke dol op hem, want ik krijg altijd wat lekkers mee als ik naar huis ga. Bovendien heeft hij een gigantische tuin vol met fruitbomen.

J. heeft er een feestavond van gemaakt. Ik mag extra lang opblijven, want ik wil graag de film afkijken. Een film over een klein, wit hondje. Wanneer de film eenmaal afgelopen is, ga ik vlug naar bed, want het is tenslotte al bijna 10 uur. J. stopt me in en geeft me, voordat hij weer naar beneden gaat, PEZ snoepjes. Uiteraard blijven die snoepjes niet lang onaangeroerd en giebelend eet ik ze op.

Niet veel later komt J. naar boven om zelf ook naar bed te gaan. Hij vraagt aan me of ik bij hem in bed wil slapen. Ik voel alles in mijn lichaam verkrampen en weet dat dit niet goed is. In eerste instantie zeg ik dan ook ‘nee’. J. accepteert dit niet en dreigt aan mijn ouders te vertellen dat ik veel te laat naar bed ben gegaan en bovendien ook nog eens alle snoepjes heb opgegeten als ik niet bij hem in bed kom. Grote schrik natuurlijk. Dan toch maar met J. mee.

Ik ben nerveus en bang wanneer ik in bed ga liggen al weet ik niet waarom. Het licht gaat uit en ook J. stapt in bed en gaat naast mij liggen. Ik voel zijn hand in mijn broekje gaan en hij zegt dat ik een lief en mooi meisje ben.

Vanaf dat moment weet ik niets meer en is er een groot zwart gat in mijn geheugen. Tot het moment dat ik de volgende middag bij mijn opa en oma in de serre zit en mijn oma schoorvoetend vertel dat J. aan me heeft gezeten. Het voelt alsof ik iets vertel wat ik eigenlijk niet mag vertellen.

Ik kan me niet herinneren hoe ze reageerde, maar ik weet wel hoe ik me voelde. Bang, onzeker, misselijk, beschaamd en alleen. Er is geen aangifte gedaan. Er is geen rechtszaak geweest. Er is geen psycholoog of traumahulp geweest en J. liep vrij rond. Veel van wat er gebeurd is die avond, heb ik blijkbaar snel verdrongen, want lange tijd heb ik alleen rondgelopen met een herinnering dat het gebeurd was, maar geen details.

Herinneringen

Ik herinner me wel de momenten dat er op school weer de mededeling kwam dat we naar de botanische tuin gingen. Dat ik weer verkrampte en bang werd, want daar werkte J. Ik herinner me de angst om hem tegen te komen en dat misselijke gevoel. Zelfs nu ik dit schrijf, voel ik het weer en klopt mijn hart in mijn keel.

Ik herinner me ook dat ik soms stiekem J. ging bellen wanneer ik mijn rapport had gekregen om te horen hoe goed ik het gedaan had. Ik herinner me hoe schuldig en stom ik me voelde wanneer ik dit gedaan had.

Ik herinner me mijn vader, die vertelt hoe erg hij de vriendschap met J. mist. Ik herinner me hoe verraden ik me voelde, maar ook hoe schuldig ik mezelf bevond aan de pijn van mijn vader.

Ik herinner me hoe ik, toen ik in de brugklas zat, hem uit het niets tegen kwam in het bos tijdens de sponsorloop van school. Ik herinner me de totale paniek waarin ik verkeerde. Ik herinner me de angst om met iemand te delen wat ik voelde en waarom.

Ik herinner me het moment dat de herinneringen terugkwamen van die avond. Ik was ondertussen 14 of 15 jaar en kreeg een vriendje. Ik herinner me hoe verschrikkelijk ik me voelde en totaal geen raad meer wist met mezelf.

Ik herinner me de pogingen die ik gedaan heb om dit te verwerken met een psycholoog, wat niet lukte, omdat ik niets losliet. Ik herinner me ook het moment dat ik rock bottom raakte op mijn 21e en niet anders meer kon dan intensieve therapie volgen.

Ik herinner me de momenten van angst, die ik zelfs toen nog had, wanneer ik dacht dat ik hem zag. De doemscenario’s die ik in mijn hoofd creëerde en dat hij opeens voor mijn neus zou staan.

Keerpunt

Maar bovenal herinner ik me het moment dat er een keerpunt voor mij kwam en ik pas echt begon te verwerken. Dat was een half jaar voordat ik 28 jaar zou worden. Op mijn 28e zou de zaak namelijk verjaard raken en begon ik mezelf door middel van meditatie te trainen om de confrontatie met hem aan te gaan. Ik weigerde nog langer dat bange meisje van 7 jaar te zijn en ik zou hem verantwoordelijk stellen voor zijn daden. Ik begon terug te gaan naar dat moment om zo mijn angst voor hem te overwinnen. Ik was er klaar voor om de echte confrontatie aan te gaan, maar ik was te laat: hij was 2 maanden daarvoor overleden. Ik was boos en opgelucht tegelijk. De dreiging was voorbij, maar ik kon het nog niet echt afsluiten. Door meer meditatie lukte dit toch.

Althans, dat dacht ik tot een paar weken geleden. Dankzij de keuze om de blokkades op te lossen, die in mij zitten en mij tegenhouden om mezelf te omarmen en accepteren, kwam ik er achter dat er een nog veel diepere laag pijn in mij zit. En ik begon eindelijk echt te gaan voelen en te helen. En dat doe ik nu nog. Ik begin te leren om mezelf echt te omarmen en de persoon die ik nu ben los te koppelen van dat 7-jarige meisje. Al een paar keer heb ik geprobeerd dat proces onder woorden te brengen, maar elke keer loop ik vast. En ik besef me dat dit komt, omdat ik nog volop in de verwerking zit. En dat is oké.

En ik deel mijn verhaal. Enerzijds om mijn eigen angsten te overstijgen en mezelf te bevrijden van de restricties die ik mezelf heb opgelegd. En anderzijds om de stilte te doorbreken. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen die met een soortgelijk verhaal rondlopen. En hopelijk geef ik hiermee anderen de moed om ditzelfde te doen.

 

Reacties: 17

  1. Mark schreef:

    Diep respect!
    Ik hoop dat je dit alles snel echt achter je mag laten en je zonder die angsten weer mag gaan genieten!
    Heel veel succes en sterkte!!
    Duim voor je mee!
    Dikke digitale knuffel

  2. Ans schreef:

    RESPECT Je komt er meissie, geloof in jezelf. Sterkte met de verdere verwerking.

  3. Karlijn schreef:

    Dank je wel.

  4. José derks schreef:

    Respect en vanuit een diep gevoel geschreven.
    Als je los kunt laten, heb je 2 handen vrij om jezelf te omarmen. Je kunt het. Je bent een sterke vrouw.

  5. Geertjan schreef:

    Wat een heftig verhaal
    Moedig om dit te delen
    Dat lijkt me goed
    Zodat anderen die dit overkomt weten dat ze niet de enigen zijn
    Hopelijk helpt het je ook om dit te verwerken.

  6. Maurice schreef:

    Ik ken je nu zo’n 5-6 jaar en ik ben blessed je te mogen zien groeien elke dag. Ik heb zoveel bewondering voor jou en je inspireert mij “mijn verhaal” en “mijn herstel” te blijven uitdragen . In mijn hart hoop ik dat ik er elke keer als ik spreek en deel 1 leven mee te redden of te kunnen beraken dat er een oplossing is. Jij Perla zit echt diep in mijn hart. Namaste. X

  7. Cora schreef:

    Wat moedig!!! <3

  8. Wat moedig en dapper van je om dit te delen.
    Voor mij als lotgenoot grotendeels erg herkenbaar om te lezen.
    Sterkte met alles.

  9. Quirine Lensvelt-Ruys schreef:

    Knap beschreven wat de impact is van het gedrag van een volwassene t.o.v. een (weerloos) kind.
    Mooi om d.m.v. meditatie de confrontatie en de verwerking aan te gaan. Gaat vast lukken een nieuwe, gelukkige weg te vinden waarin je helemaal jezelf kunt en mag zijn.

  10. Goedzo! schreef:

    Knap dat je dit hebt gedeeld en bezig bent met verwerken.
    Helaas herkenbaar voor mij, de angst de verwarring het schuldgevoel het weg stoppen. Alleen jijzelf bepaald wie je bent wat andere ook denken te weten van je. Dat was toen en dit is nu. Goed bezig!

  11. Louise schreef:

    Diep respect voor je! Heel veeleuk sterkte bij verwerking verder. Maarre…..je komt er doorheen als je al zo ver bent nu!!!

  12. Klaas Wits schreef:

    Zóveel respect voor jou, Lisette. Wat dapper en wat sterk om dit te delen. Ik maak een diepe buiging voor je. Dank je wel.
    Klaas

Je reactie toevoegen