De stilte doorbreken 2.0

De stilte doorbreken 2.0

Continu pleit ik voor authenticiteit. Je verhaal vertellen. Jezelf laten zien voor wie je bent. The good, the bad and the ugly. En dat terwijl ik eigenlijk een heel belangrijk verhaal over mezelf nog nooit gedeeld heb. Een paar mensen dichtbij weten het verhaal, maar nog steeds praat ik er weinig over. Voornamelijk uit schaamte. Schaamte voor jezelf. En dat moet maar eens klaar zijn. Dus bij deze het verhaal dat ik nog nooit verteld heb. Ik zou zeggen, neem er een kopje thee bij, want het is een halve roman geworden haha.

Hoe het begon

Mijn verhaal begint op 28 januari 2013. Ik begon met een nieuwe baan. Ik ging in de sales werken bij een televisieproductiebedrijf. Daar ontmoette ik J. Zij begon op dezelfde dag als ik. Ze is zelfverzekerd, extravert en durft er te zijn. Eigenlijk het tegenovergestelde van mij op dat moment. Mijn huwelijk was niet best en ik was eigenlijk nog maar een schim. Als ik nu terugdenk aan die tijd, voelt het ook alsof ik eigenlijk alleen een omhulsel was. 

J. en ik werden we vriendinnen. Het soort vriendinnen wat ik altijd al wilde zijn met iemand. Waar je alles mee kon delen, uren mee bellen en kon lachen en huilen. Nog nooit had ik dat zo met iemand ervaren. Want ik voelde me altijd de rare en liet niemand toe. Vertrouwen deed ik niemand. Maar J. wel. Zij kwam erdoorheen. 

Hartsvriendinnen

Niet lang nadat ik begon met die baan klapte mijn huwelijk. Ik raakte bijna al mijn vrienden kwijt, moest verhuizen en voor mijn gevoel moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Gelukkig had ik enorm veel steun aan J. Avondjes uit, etentjes, de kinderen speelden met elkaar. We waren echt onafscheidelijk.

Later dat jaar nam J. ontslag en ging ze voor zichzelf beginnen. Ze startte haar eigen productiebedrijf en televisieprogramma. Ze vroeg mij of ik haar wilde helpen. Ik wilde heel graag redactioneel werk doen. Waar ik werkte kon dat niet, maar bij J. wel. Haar bedrijf was helaas nog niet zover, maar als de tijd er was, zou de baan voor mij zijn. Dolgelukkig was ik met dat vooruitzicht.

Eindelijk de droombaan

Een half jaar later was het zover en ging J. echt beginnen met haar bedrijf en ik kon freelance aan de slag. Maar voor die tijd was ik onofficieel al volop betrokken bij het project. Ik ademde het en zette me in alsof het van mezelf was. En dat was het op een bepaalde manier ook. Want dan kon ik doen wat ik echt wilde. In het begin ontbraken nog financiële middelen, dus betalingen gingen soms wat moeilijk. Maar omdat J. mijn vriendin was, deed ik er niet moeilijk over en vertrouwde volop dat het goed zou komen.

De inkomsten bleven echter achter en er was veel gedoe met salesteams. Ik hield me daar niet veel mee bezig dus ik hoorde alleen de kant van J. In januari 2015 begon de tijd te dringen om de zendtijd, die ingekocht was voor het programma te betalen. Maar er was te weinig geld om dat te doen. Dit betekende dus dat het programma waar ik ook al anderhalf jaar mijn ziel en zaligheid in gestopt had, niet door zou gaan. Terwijl we zelfs als uitzendingen hadden opgenomen. 

De lening

J. vertelde me dat ze ondanks haar pogingen geen zakelijke lening kon afsluiten en dat een investeerder niet gelukt was. Ook een persoonlijke lening was niet mogelijk voor haar om af te sluiten vanwege een eerdere BKR notering. Eigenlijk hadden er toen lampjes moeten gaan branden, maar alles wat ze vertelde, klonk logisch. Ik heb geen seconde getwijfeld en bood haar aan om dan zelf een persoonlijke lening af te sluiten om te helpen. Tenslotte waren we beide alleenstaande moeders die keihard werkten om een mooie toekomst te creëren voor onszelf en onze kinderen.

De details hoe het tot stand is gekomen, laat ik even in het midden, maar laten we zeggen dat geen zuivere koffie was. De uitzendtijd werd betaald en we konden verder. 

En toen ging het mis

Eigenlijk direct nadat de lening voor J. geregeld was, begon haar houding van naar mij toe te veranderen. Van de één op de andere dag was mijn werk niet goed meer en zou ik het bedrijf schade berokkenen door mijn nalatigheid. Dit terwijl ik minimaal 50 uur per week in de zaak stak en meer taken op mij nam dan waar ik voor zat (redactie, productie, sales begeleiding, pr en social media, stukje administratief). 

Ik was enorm geschrokken van haar uitbarsting en ging twijfelen aan mijn eigen kwaliteiten. Aangezien J. ondertussen alles van mij wist en mij dus door en door kende, wist zij heel goed mijn zwakke plekken te bespelen. Stukje bij beetje brak ze al mijn zelfvertrouwen af.Toch kreeg ik in die tijd het gevoel haar ware aard te zien. Er waren steken onder water, bewust negeren en constant vitten op de kleinste dingen, zoals de manier van afspraken in de agenda zetten. 

De druppel

Ik twijfelde om te vertrekken. Maar na lang wikken en wegen, besloot ik te blijven, omdat J. een samenwerking aanging met een compagnon. Deze injecteerde ook financiën in het bedrijf en er werd mij een loondienst baan beloofd. Tot op dat moment waren er nog steeds geen fatsoenlijke uitbetalingen. Dus die belofte klonk als muziek in mijn oren. Ik moest me volgens J. echter wel eerst nog bewijzen. Nu ik mijn verhaal zo opschrijf, schrik ik ergens nog van mijn eigen blindheid. Gelukkig werd ik uiteindelijk wel wakker.

In mei 2015 kwam namelijk S. erbij als collega. Zij kreeg een direct arbeidsovereenkomst en een vast salaris wat hoger lag dan hetgeen ik uitbetaald kreeg. Dit was de genadeslag die ik blijkbaar nodig had en ik besloot te gaan solliciteren bij andere soortgelijke functies. Hierdoor begon J. nog erger met mij om te gaan. 

Echter brak dit deze keer niet mijn zelfvertrouwen, maar wist ik zekerder dan ooit dat ik ondanks het risico dat ik met een enorme schuld zou blijven zitten, weg moest. Dit heb ik gedaan. Een lieve vriend creëerde een baan voor mij in zijn bedrijf en ben er bijna direct begonnen. Volgens J. had ik haar verraden en een mes in de rug gestoken door dit te doen. Ze verbrak elk contact met mij. Ze reageerde niet op emails, blokkeerde me op WhatsApp en de aflossingen bleven uiteraard uit.

Narcist tot op het bot

Het duurde nog steeds even voordat ik doorhad wat er gebeurd was. Dat J. vanaf minuut 1 een spelletje met me had gespeeld. Dat ze dichtbij was gekomen om mijn zwakke plekken te leren kennen en hier heel behendig op ingespeeld had. Dat ze me gemanipuleerd heeft en mij geprobeerd heeft te breken. 

Heel lang heb ik geloofd dat ze niet echt slechte bedoelingen had en onder negatieve invloed stond van anderen. Maar na mijn vertrek kwam steeds meer aan het licht waar ik al die tijd blind voor was geweest. Ze bleek een spoor van vernieling achter te laten. Al met al was er bijna voor een ton aan schuldeisers. Later werd dit zelfs bijna twee ton en ik kan zo 12 partijen noemen die gedupeerd zijn door haar. 

Daardoor kon ik niet langer ontkennen dat J. niets anders is dan een narcist en een oplichter. Ik ben er met open ogen ingetuind. Achteraf snap ik hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik ontmoette J. toen ik enorm kwetsbaar was en alles kwijt was geraakt. Ik was een makkelijk slachtoffer. Gooi daar nog patronen op ontstaan door andere dingen uit het verleden waardoor ik een ongelooflijke pleaser was om maar goed genoeg te zijn en gezien te worden….en het feest was compleet. En blijkbaar was ik zo verloren dat ik zover kon gaan.

Terug naar mij

Maar door de ervaring met J. kon ik niet anders dan echt naar mezelf keren en met mijn shit dealen. Dat is inmiddels vijf jaar geleden. Vijf jaar van helen, loslaten, mezelf leren liefhebben. Opnieuw leren vertrouwen op mezelf, de mensen op me heen en op het leven. Geen makkelijke weg kan ik zeggen.

En in die afgelopen vijf jaar heb ik heel vaak op het punt gestaan om dit verhaal te vertellen en telkens weer durfde ik het niet. Want hoe had ik zo stom kunnen zijn? Ik schaamde me zo erg.

Van schaamte naar trots

Maar vanmiddag zat ik mijn administratie te doen en nam ik een keer de tijd om te kijken hoeveel schulden ik afgelost heb in de afgelopen vijf jaar. En toen zag ik dat ik ondanks alles al 17.000 euro heb afgelost. De helft is al weg! En ik voelde voor het eerst geen schaamte. Ik voelde trots. Want potverdikkie, wat een power heb ik in me om dit voor elkaar te hebben gekregen.

En ik voelde in elke vezel van mijn lijf dat niets maar dan ook niets mij kapot kan krijgen. Ik heb een oerkracht in me wat niemand van me af kan pakken. En die kracht is liefde. Liefde voor het leven. liefde voor mijn kind en liefde voor mezelf. 

En vanuit die liefde deel ik nu dit verhaal. Om mezelf helemaal te verlossen van de schaamte. Ik ben wie ik ben. En ik ben prachtig zoals ik ben en ik ben retetrots op wat ik voor elkaar krijg. En het grappige, vandaag is het 28 januari. Precies 8 jaar geleden. De cirkel is rond. Dit verhaal is af en het volgende hoofdstuk mag open.

J. ik hoop dat jij op een dag ook die liefde mag ervaren. Want God weet dat jij het heel hard nodig hebt.

Reacties: 2

  1. Louis schreef:

    Toppertje dat ben je, hou van je💜🙏

  2. Ria schreef:

    Dankjewel 🙏 voor het delen van jou verhaal.

Je reactie toevoegen