De grenzen voorbij

De grenzen voorbij

De afgelopen maanden zijn hectisch geweest. Want ja, ik had weer iets bedacht en dan ga ik daar ook vol gas op. Eerlijk gezegd was het ook gewoon even nodig, want ik kwam niet rond. En van lucht kan niemand leven. Dus ik moest aan de bak. Alleen schoot ik weer eens door. Want het ging zo lekker, dat ik bedacht had dat ik nu wel door zou kunnen pakken en doorgroeien. Uitbreiden. Een echte onderneming neer zetten. Ik had het al helemaal bedacht en ik ging er vol voor. Ten koste van mezelf. Stress? Niet zo miepen. Moe? Gewoon even doorpakken. Verwaarlozing van mezelf en anderen? Ah joh, het is voor het goede doel want je wilt toch wat? Kortom: keihard doorgaan, grenzeloos hard zijn voor mezelf en totaal aan mezelf voorbij gaan.

Man met de hamer

Mijn lichaam was er gelukkig al vrij snel klaar mee met een gigantische migraine als gevolg. Ik heb zeker twee dagen plat gelegen en heb daarna nog drie dagen de intense moeheid ervan gevoeld. Ik moest stoppen en snel ook. Vol op de rem dus weer. Dat ik de balans kwijt was, had ik wel gevoeld. En ook dat ik niet volledig aanwezig was in mijn lichaam. Maar ik ben gewoon door gegaan alles negerend. Niet luisterend naar mezelf. Sterker nog: ik gaf mezelf niet eens ruimte om naar mezelf te luisteren. Ik was even vergeten dat er ook delen van mij zijn die niet zo snel kunnen en willen. Delen die vol in de ankers gaan als iets te snel gaat waardoor ik weer dichtsla met alle gevolgen van dien. O ja, kleine bange Lisette is er ook nog. Maar die was even niet zo handig, dus die had ik even aan de kant gezet.

Bulldozers

In de rust die ik voor mezelf creëerde, ging ik weer voelen zorgen dat ik in contact kwam met mezelf. En dan gebeuren er soms dingen die niet te verklaren zijn. Ineens zag ik een artikel voorbij komen over jezelf bulldozeren. Wat er op neerkomt dat je net als een bulldozer doorgaat bij weerstand en obstakels, zonder na te gaan waar dat obstakel vandaan komt. In dit geval gaat het dan om bepaalde delen van jezelf die ontstaan zijn in de loop van je leven (meestal door trauma) die in weerstand komen. Als er dan iets aan de hand is in je leven, kan één deel ‘nee’ zeggen en een obstakel worden. In plaats van dat je dan naar dat deel luistert, ga je er keihard overheen. En hoe vaker je dit doet bij jezelf hoe lager het vertrouwen in jezelf wordt. Want je kan niet op jezelf rekenen. Je doet jezelf constant weer pijn en brengt jezelf in een positie waar je niet wilt zijn. Bedenk maar eens hoe je je voelt als iemand anders dit bij jou doet. Stel jij wilt iets pertinent niet doen, maar de ander luistert niet naar je en vindt eigenlijk gewoon dat je je niet zo moet aanstellen en je kop moet houden. Hij dwingt je om het toch te doen. Hoe jij je voelt, doet er niet toe. Dat gevoel is dus ook wat je keer op keer aan jezelf geeft als je niet naar jezelf luistert.

Op de rem

En dit is dus precies wat ik nu ook weer gedaan had. Ik luisterde niet naar dat deel dat langzamer wilde en gaf het niet eens de ruimte om er iets over te zeggen. Daardoor ging het schuren en pijn doen. Totdat mijn lichaam letterlijk de rem erop zette. Dus voortaan is het luisteren naar alle delen en pas handelen als al die delen het met elkaar eens zijn. Ongeacht wat anderen daar misschien van vinden overigens. Voor mezelf zorgen moet nummer 1 zijn. En dan bedoel ik voor alle delen zorgen. Dat is iets dat ik alleen goed kan doen door genoeg rust in te bouwen. Alleen dan kan mezelf horen en voelen. Wat wil ik echt en wat kan ik? Waar liggen mijn grenzen?

Iets met grenzen

Grenzen. Nog zo’n dingetje. De afgelopen tijd zijn er zowel privé als zakelijk mensen behoorlijk over mijn grenzen aan het gaan. Intensieve dromen vol (machts)misbruik passeerden de revue. Duidelijk iets dat diep zat. Gelukkig komt altijd ook het antwoord (mits je jezelf er de ruimte voor geeft natuurlijk ?).  En dan heb je ineens een moment waarop je eindelijk iets ziet wat zo voor je neus lag. Iets dat eigenlijk zo klaar als een klontje was, maar je zag het gewoon weg niet. Zo diep in je onderbewuste zat het verstopt. Zo’n moment had ik dus gisteren toen ik nadacht over hoe gek het was dat er zoveel mensen over mijn grenzen aan het gaan zijn. Toen kreeg ik het antwoord dat het eigenlijk helemaal niet zo gek is dat ze zo met me omgaan, aangezien ik ook zo met mezelf omga. Ik ga zelf ook constant mijn eigen grenzen over. Ik luister niet naar mezelf als ik nee zeg. Dus waarom zou een ander dat wel doen als ik zelf dit als voorbeeld geef van hoe er met mij omgegaan mag worden?

Het laatste kwartje (voor nu)

Eerlijkheidshalve zeg ik erbij dat nu met het schrijven van dit stuk het kwartje pas helemaal valt. Dit grensoverschrijdende gedrag van mezelf (en daardoor ook van anderen) is een manier om op een heel diep onbewust niveau constant mijn eigen misbruik opnieuw te creëren. Niet met dezelfde intensiteit weliswaar, maar wel dat wat ik wil en wat goed is voor mij passerend. Normaliter zou dit besef me ook behoorlijk van slag hebben gemaakt. Nu niet. Ik ben alleen maar blij en dankbaar dat ik dit mocht zien in mezelf en van mezelf. Dat dit nu in mijn bewustzijn zit en niet langer verstopt. Zo kan ik dit mechanisme de baas worden en anders kan kiezen. Zo kan ik mijn leven nog meer gaan inrichten naar een manier waarop ik dat wil en wat goed is voor mij. Iets wat ik nog nooit eerder gedaan heb, maar potverdorie wat voelt dat lekker. Onwennig en soms zelf surrealistisch, maar bovenal heerlijk. Mijn leven is van mij en mij alleen. En ik mag alles ervan maken. Wat een rijkdom en vrijheid.

Reacties: 1

  1. ellen schreef:

    Wat mooi geschreven meis. Ondanks dat je je zelf af en toe kijhard moet tegen komen.
    Ben je een super sterke vrouw. En je wordt alleen maar sterker.
    Ik geloof in je en heb super veel bewondering voor je hoe je het allemaal flikt.
    Ik hou van je.

    Ellen

Je reactie toevoegen