De dappere gans

De dappere gans

Wanneer je in de wildopvang werkt, weet je dat je veel zieke en gewonde dieren tegenkomt die het vaak niet redden. Jonge egeltjes vol parasieten die verzwakt zijn. Wilde konijnen met myxomatose. Verweesde baby vogels. Dieren gegrepen door katten en honden. Aangereden dieren. Vergiftigde dieren. Extreem vermagerde dieren. Dieren in klemmen of verstrikt in zwerfafval. Elk geval is triest.

Maar soms, heel soms, krijg je een geval dat je diep tot op je ziel raakt. Dat had ik vandaag. Collega’s van de ambulance belden dat ze een gans kwamen brengen die uit de lucht was gevallen en een wond had waar bloed uit stroomde. Ze hadden het vermoeden dat de gans uit de lucht geschoten was.

Toen ze aankwamen, hoorde ik direct dat er vocht op de longen zat. Geen goed teken. Hoewel de wond zo op het oog niet veel om lijf had, was ze duidelijk niet in orde. Er kwam vocht uit haar bek en kon niet meer op de poten staan. Ze verslechterde al snel.

Ik voelde in alles dat ik haar bij me moest pakken. Ik wikkelde haar in een handdoek en nam haar bij me. Gaf haar geborgenheid en licht, en vroeg ook aan boven om haar dit te geven en haar te helpen. Ik had de woorden nog niet uitgesproken of ze richtte haar kop op en zuchtte nog één keer diep. En weg was ze. Heel vredig en snel. Dit raakte me diep. Haar overgave. Haar vertrouwen. Haar deze dienst nog te mogen bewijzen. Vaarwel lieve dappere gans. Het ga je goed aan de andere kant.

Geen reacties

Je reactie toevoegen