Als De Storm Gaat Liggen

Als De Storm Gaat Liggen

Het is nogal een tumultueuze tijd geweest. Er is zoveel gebeurd dat ik niet eens kon bijhouden wat het allemaal geweest is. Het is alsof ik binnenstebuiten gekeerd ben om alle dingen, die me tegen hebben gehouden om mezelf te zijn, los te gooien.

Ik heb het over diep gewortelde patronen. Patronen die me jaren lang hebben beschermd waardoor ik de dingen, die ik mee gemaakt heb, overleefd heb. Patronen die mij ‘veiligheid’ gaven en ervoor zorgden dat niemand dichtbij kon komen, zodat ik ook ‘veilig’ kon blijven. Er was een diepe overtuiging in mij dat ik mezelf vooral niet moest laten zien en mezelf moest verbergen voor de wereld. In mijn eigen bubbel was het veilig en kon niets of niemand mij raken. Niet beseffende dat deze bubbel juist datgene was dat mij weerhield om echt te leven. Om echt te genieten en liefde en geluk te ervaren.

Ik verstopte me voor de wereld die mij zo’n pijn gedaan had en me op jonge leeftijd had laten zien hoe hij echt in elkaar zat. Ik verstopte me voor mensen die toenadering zochten. Bovenal verstopte ik me voor mezelf. Ik durfde niet meer te vertrouwen op het lichte deel van mezelf. Dus ik stootte dat deel af, want ik was ervan overtuigd dat het niet goed was. Het donkere deel van mezelf nam het over en heeft jarenlang op de voorgrond gestaan. Het bange en beschadigde meisje met tig afweermechanismen om alles en iedereen op afstand te houden. Het meisje dat zich vasthield aan wat ze kende en wat vertrouwd voor haar was en waar het vooral draaide om strijd, afwijzing, pijn en verdriet. Dit meisje dat zo moe is van al dat knokken en nu mag gaan rusten. De tijd van strijden is allang voorbij.

Meer en meer laat ik mezelf zien en laat ik het lichte stuk van mezelf toe. Ik accepteer het donkere deel in mij dat er altijd zal zitten, maar niet meer de boventoon voert. Ik ben gestopt met vluchten voor wie ik ben en kies voor leven. Echt leven. Ik wil mezelf niet langer verbergen. Iedereen mag mij zien, want ik ben verdomde trots op wie ik ben. Ik mag gezien worden. Meer en meer vertrouw ik op mezelf en wat ik kan. Ik geef me over aan de stroom van het leven en stop met vechten.

De storm gaat langzaam liggen en de lucht begint op te klaren. De zon straalt zo fel dat ik duidelijk zie wat mijn weg is. Dat ik niet alleen ben en dat ik alles in mij heb om het leven te leven dat ik graag wil. Het is alsof ik eindelijk weer kan ademen. Wat het gaat brengen weet ik niet, maar ik weet wel dat niets meer hetzelfde zal zijn.

Mijn binnenste roert zich bij die gedachte. Een deel van mij bruist, sprankelt, stuitert, is dol enthousiast en roept “Hallo wereld, hier ben ik en ik ben er klaar voor!” Een ander deel van mij is bang, onrustig en probeert om zich heen te grijpen naar houvast. Ik laat het er allemaal zijn. Het is oké om alles te voelen dat naar boven komt. Dit zijn als het ware de brokstukken die er over zijn gebleven na de storm, maar net zo goed bij horen. Ik zal er ongetwijfeld nog een paar tegenkomen op de weg die ik nu zo duidelijk voor me zie en ook dat is oké. Ik sjouw ze nu in ieder geval niet meer allemaal mee.

“Ik vlucht niet langer. Ik kies voor het leven. Ik heb recht op liefde, geluk en overvloed.”
“Ik verberg me niet langer. Iedereen mag me zien, want ik ben trots op wie ik ben.”

 

Reacties: 3

  1. Bianc schreef:

    Je ontroerd wederom lieve Lisette, schitterend geschreven! ❤

  2. Dijana de Gier schreef:

    Mooi verwoord, durf te leven, durf te, te ontvangen en te geven. Er zullen altijd stormen komen, maar nu weet jij wat te doen.

Je reactie toevoegen